HAAGSE DOMINICUS

oecumenische geloofsgemeenschap voor nieuwe bezieling

< TERUG NAAR VIERINGEN

Slotwoord - Uitgesproken na de jubileumviering van 2 februari 2020

10 jaar in een vrije opstelling. Maar wat betekent dat vrij? Het betekent inderdaad ware vrijheid en het betekent grenzen opzoeken. Het betekent uitproberen wat gezegd en niet gezegd kan worden. Het betekent scherp aanvoelen van de tijdgeest, maar tegelijkertijd daar kritisch tegenover staan. Aandacht voor persoonlijke levenskunst. Ons verbinden met lokale vernieuwingsbewegingen.

We beschouwen het als min of meer gewoon , maar onze christelijke traditie geworteld in het veelal Joodse idioom is een schat. Het vertegenwoordigd een humane en tegendraadse manier van denken die onvergelijkbaar is met andere levensbeschouwelijke stromingen. Hoe daarin getrouw voortgaan? Vele geloofsgemeenschappen gingen ons voor en het blijkt dat het oude symbool van brood en wijn delen bijzonder krachtig is. Maar toch, het is bepaald niet vanzelfsprekend wat we doen. We zien om ons heen allerlei verschijnselen van verval en vragen ons af, hoe lang houden wij dat nog. Alles verandert, dat is ongeveer het enige kenmerk van het leven überhaupt , maar niemand vindt dat echt leuk. Ik doe een paar observaties en koester een paar plannen, klein en groot.

Je kunt allerlei voor ons soort organisaties negatieve sociologische conclusies trekken op grond van het centraal bureau voor de statistiek, maar merkwaardig genoeg slaat men de plank regelmatig mis als het gaat om het voorspellen van bewegingen. Het kerkasiel is daar een voorbeeld van. Veranderingen komen altijd van individuen. Niet van systemen. Als je denkt met een systeemverandering alleen het koninkrijk Gods dichterbij te halen dan zit je fout. Het zijn altijd individuele mensen die veranderingen tot stand brengen. Of een kleine Gideonsbende die aan de slag gaat. Twee of drie gedreven door een overheersend gevoel dat er iets moet gebeuren. Ik heb soms het gevoel dat we ons laten beknotten in creativiteit, niet zozeer door een kerkelijke overheid, maar door de overheid in ons innerlijk. De stem die ons zegt dat we geen ruzie mogen maken, dat alles in harmonie moet, dat je de scherpe randen niet moet op zoeken. Durven we wel voldoende, zijn we nu werkelijk het zout? Zijn we nu werkelijk vernieuwend? Maar niet alleen op eventueel opinievormend of muzikaal gebied, ook cultureel en zelfs politiek? Het klopt dat we dat allemaal niet op zondagochtend kunnen doen, je ziel kan op zo’n kwetsbare ochtend niet alles hebben. Maar misschien het volgende als schoten voor de boeg:

  • We horen als HD tot het Vrijzinnig Beraad, een vergadering van vrije geloofsgemeenschappen in en om Den Haag. Quakers, Remonstranten, Doopsgezinden, Humanisten, leden van het Apostolisch Genootschap. Ook de Ekklesia is daar lid van. Aldaar en aangestuurd door het idee van een politiek avondgebed van Leo van Driel en ondergetekende komen we met een groep deze maand bij elkaar om te spreken over een soort debatcentrum in Den Haag, een tussenruimte waar de maatschappelijke realiteit. levensbeschouwing en theologie geconfronteerd gaan worden. Waar moet of kan dat over gaan? Over de kernwapendreiging, over de wooncrisis in Den Haag, over klimaat en de volstrekt onvolkomen maatregelen. Over de GGZ enz. enz. En over God natuurlijk. We gaan breed de samenwerking zoeken, want dat kunnen we als HD niet alleen. Dat moet gaan knetteren en de aandacht trekken.
  • De Marienburgvereniging(een vereniging van kritisch katholieken) heeft ons gevraagd of we mee willen organiseren aan een minicongres over rituelen in Den Haag.
  • Kloosters waren vroeger centra van innovatie en creativiteit gepaard aan een nu bijna onnavolgbare spiritualiteit. We zijn dat zout bijna helemaal verloren. Moeten we niet op zoek naar vormen van samen komen ook buiten de liturgie die opnieuw ons mensen verbindt aan een vorm van dagelijks religieus leven? Niet alleen op zondag dus. Wie schrijft (bij wijze van spreken) een regel voor een nieuwe Groene Dominicusorde? Symbool; een groen theelepeltje.
  • We vragen elkaar eigenlijk nooit naar elkaars talent. Waar ben jij goed in? Wat is jouw passie of gewoon hobby? Wil je dat delen? Kun je mij dat leren? Kun je daar niet eens een paar uur les over geven? Schrijf je wel eens? Hou je een dagboek bij? Hoe doe je dat? Lees eens voor. Maak je wel eens een gedicht? Ik wil het graag horen. Als we deze talenten van elkaar verzamelen kan het alle kanten uitgaan. Het is daarbij zaak niet alleen het samen lezen van een boek als het hoogste te waarderen. Ik verzamel miniatuur brandweerautootjes en jij? Oh ja, en voedsel voor de voedselbank. Zo uiteen kan het dus lopen.
  • En tot slot. Natuurlijk vind ik lezen leuk, maar wat lees jij? Vertel er eens over aan een van die statafels na de viering. Neem dat boek dat je zo geweldig vindt eens mee en laat het anderen zien, zomaar vrijblijvend en deel je enthousiasme. Dat soort kleine ideetjes bedoel ik ook.

Afijn, ik kan nog wel doorgaan zo, maar de kern is dat we hopelijk willen proberen de vruchten van onze groene boom nog aantrekkelijker te maken voor ons zelf en voor anderen. Wees dankbaar voor vandaag, maar open je armen voor de toekomst, zeg dat het geen onzin is en laten we hem zelf scheppen. Jij, jij en jij.

Henk Baars 2 februari 2020.

< TERUG NAAR VIERINGEN