Daar wil ik aan mee doen, dacht ik, toen het initiatief voor de Haagse
Dominicus op de lieddag in mei 2009 als idee naar buiten werd gebracht.
Alle kerken worden kleiner en kleiner. Er zijn nieuwe impulsen nodig.
Impulsen waarin de oude dogmatische stellingen worden verlaten. Waarin
de oecumene verder gaat dan het samengaan van oude instellingen. Of dat
binnen de Haagse Dominicus gaat lukken, weet ik nog niet, maar ik hoop
dat de geest ons zal inspireren om die nieuwe impulsen te
vormen.
Ik ben actief binnen de Ekklesia Den Haag. Dat is een vrij kleine oecumenische groep die tweewekelijks bij elkaar komt in de Bart-kapel. (zie www.ekklesiadenhaag.nl) In de Ekklesia bereiden we in groepen met een wisselende samenstelling onze vieringen voor. De voorgangers zijn mensen uit de Ekklesia. Daar heb ik veel ervaring opgedaan met het voorbereiden van vieringen.
Ik ben in 1951 in Rotterdam-Zuid geboren en in een hervormd milieu opgegroeid. Als tiener werkte ik mee aan het voorbereiden van vieringen in de jeugdraad. Na een aantal jaren had ik het gevoel dat er in de kerk te weinig ruimte was voor gesprek over en viering van de eigen geloofsbeleving. Ik voelde een te sterk door vaste gewoonten en dogmatische gedachten gevormd keurslijf.
Met mijn verhuizing naar Dordrecht in 1975 verliet ik het geloof en de kerk. Na een periode van belangstelling voor marxistische denkbeelden, kwam ik in aanraking met de Vrije school en met de antroposofie. Door de antroposofie heb ik een nieuwe verhouding tot Jezus, de Bijbel en het geloof gevonden. Door mijn nieuwe relatie kwam ik bij de Ekklesia , en later ook in Den Haag, terecht. Daar vond ik weer een ingang om actief te zijn in een geloofsgemeenschap.
Ik ben nu 58 jaar. Ik heb vijf eigen kinderen en drie kleinkinderen. Ik werk voor de gemeente Den Haag.
Hartelijke groet, Leo van Driel
Eerder stelden zich voor...